Supply Chain Planning & Execution (SCP)

APS optimaliseert de productieplanning binnen de fabriek; SCP breidt dat plan uit naar leveranciers, inkoop en uitgaande logistiek.

Ja. Leveranciersportalen en EDI/API-integraties houden orderbevestigingen en levertijden automatisch gesynchroniseerd.

Absoluut. SCP is ontworpen om vraag en aanbod over meerdere fabrieken en magazijnen in balans te brengen.

Ja. Wat SCP hoe dan ook nodig heeft, is een onderhouden artikelstam met levertijden en bestelparameters, stuklijsten, een voorraadpositie die klopt, en openstaande inkoop- en productieorders; die moeten uit een ERP of een gelijkwaardig bronsysteem komen. Zonder MES komen voortgang en verbruik binnen als terugmeldingen aan het eind van een shift of een order, waardoor het plan wel reageert, maar laat.

Een inkoopvoorstel is rekenwerk op levertijd, minimale bestelhoeveelheid, bestelveelvoud, vrije voorraad en de stuklijst. Als de levertijden van leveranciers nog de waarden zijn die bij het aanmaken van het artikel zijn ingetypt, zijn de voorstellen overtuigend fout. Die fouten blijven niet verborgen: de eerste planningsruns vertalen een verkeerde levertijd of voorraadstand direct in een zichtbaar verkeerde datum of hoeveelheid. Dat opschonen vóór livegang is veel goedkoper dan erna.

Het rekent hem uit en stelt hem voor; het bepaalt niet welk risico u wilt lopen. Een veiligheidsvoorraad volgt uit variatie in de vraag, variatie in de levertijd van de leverancier en de servicegraad die u kiest, en dat laatste is een commerciële keuze die iemand per artikelgroep moet maken. Zet hem af tegen gemeten variatie in plaats van tegen gewoonte en loop daarna de uitzonderingen na, want daar komt de voorraad daadwerkelijk uit.

Niet vanzelf. Wat u krijgt is één forecast die zichtbaar is, versies kent en wordt afgezet tegen wat er werkelijk verkocht is, en dat is meestal wat men bedoelt met de vraag. Statistische modellen helpen waar vraag historie en een patroon heeft; bij een nieuw product of een order die via een tender is gewonnen doen ze niets. De verbetering komt doordat iemand eigenaar is van de forecast en elke cyclus de afwijking bespreekt.

Dat kan, maar bepaal waartegen. ATP kijkt naar vrije voorraad en bevestigde inkomende goederen; CTP kijkt daarnaast of capaciteit en componenten er zijn om de order op tijd te maken. Met APS erbij rekent CTP tegen de ingeplande volgorde; zonder APS tegen opgegeven capaciteitsbuckets, wat richtinggevend is maar een volgorde- of omstelconflict niet opmerkt. Toezeggingen sneuvelen op verouderde orderbevestigingen van leveranciers en te optimistische capaciteit, dus spreek met verkoop af wat het systeem zelfstandig mag toezeggen.

U hebt één benoemde eigenaar nodig, wiens werk verschuift van spreadsheets herbouwen naar uitzonderingen afhandelen. Dat werk is concreet: meldingen beoordelen, voorstellen vrijgeven of afwijzen op uw planningscyclus, en levertijden en bestelparameters kloppend houden. De belasting schaalt mee met het aantal geplande artikelen en het aantal uitzonderingen dat uw parameters oproepen, en is het zwaarst in de eerste cycli na livegang, terwijl die parameters worden bijgesteld. Is er geen eigenaar, dan groeit de meldingenlijst tot niemand hem meer leest.

Alleen als u dat wilt. De meeste fabrieken bevriezen een korte horizon, sturen wijzigingen daarbinnen als uitzondering naar een planner en laten het systeem daarbuiten opnieuw optimaliseren. Waar die grens ligt is een beleidskeuze, geen technische, dus spreek tijdens de implementatie af hoe lang de bevroren periode is en wie hem mag doorbreken. Onrust in het plan, niet rekentijd, is wat planners terugjaagt naar hun spreadsheets.